تكرار مباهله در عصر امام عسکري عليه السلام

آفتاب سوزان، با سنگدلى تمام بر چهره رنجور شهر مى‏تابد. هواى دلگير و غيرقابل تحملى، فضاى دم كرده شهر را پر كرده است. مردم، مدتهاست صداى چك چك باران را نشنيده‏اند. همه جا خشك و آفتاب خورده است. رودخانه خشك شهر، سينه عريانش را در امتداد شهر گسترانيده است. انبوه درختچه‏ها، علف‏زارها و نيزارهاى اطرافش، پژمرده و بى‏طراوت و از نفس افتاده به نظر مى‏رسند.

از گاو و گوسفندان مردم كه نپرس، لاغر و رنجور؛ در اسارت لشكر عطشند. همين طور حيوانات صحرا و مرغان هوا كه همه تشنه و افسرده‏اند. زمين و زمان در چنگ آفتاب است. هيولاى مرگ، در آسمان شهر به پرواز آمده است.

انسان‏ها نيز در وضعيت بدترى به سر مى‏برند. آنها براى رهايى از عفريت مرگ و نجات از كابوس خشكسالى، دست به هر كارى زده‏اند؛ در فرجام تكاپوهاى بى‏حاصل، ناگزير، روانه دربار مى‏شوند و مشكل خود را با خليفه در ميان مى‏گذارند. خليفه، بزرگان شهر را فرا مى‏خواند و با آنها به مشورت مى‏پردازد. بعد از ساعت‏ها شور و مشورت، بهترين راه نجات را، «خواندن نماز باران» مى‏يابند...

زن و مرد، پير و جوان، كوچك و بزرگ، در حالى كه روزه‏دار هستند، به سوى خارج شهر رهسپار مى‏شوند. عشق و اميد، در چهره‏هاى رنجور و آفتاب‏ زده‏شان نهفته است. ورد زبانشان ذكر و دعا است. جز نزول باران، خواسته ديگرى ندارند. خيلى زود، صف‏ها بسته مى‏شود. از صف‌هاى طولانى و پشت سر هم نمازگزاران، صحنه‏هاى جالب و به يادماندنى به وجود مى‏آيد. همهمه التماس‏آميز، فضاى بيابان را پر كرده است. طولى نمى‏كشد كه نماز به پايان مى‏رسد. چشم‏هاى اميدوار به آسمان دوخته مى‏شوند. آفتاب همچنان مى‏تابد و گرماى نفس‏گيرش زمين و زمان را آتشگون ساخته است. كم‏كم يأس و نااميدى بر دل‌ها سايه مى‏افكند. بر اضطراب و افسردگى ‏نمازگزاران افزوده مى‏شود؛ هر يك بى‏صبرانه، بيابان را ترك مى‏كنند. روز دوم و سوم نيز مراسم نماز، با همان كيفيت و شكوه بيشتر ادامه مى‏يابد؛ ولى ابرهاى باران‏زا، همچنان ناياب و رؤيايى، و تنها در عالم ذهن آنان باقى مى‏ماند و حسرت چند قطره اشكِ آسمان، دل‏هايشان را به درد مى‏آورد!

ادامه ي مطلب ...

نوشته شده توسط محسن امینی هرندی

لينك ثابت